O Porriño. 30 de marzo. As vivendas de emerxencia social do Porriño non ofreceron unha alternativa adecuada a unha nai e á súa filla menor desafiuzadas, ao seren ocupadas durante anos sen control impedindo na actualidade dar resposta a situacións de urxencia habitacional.
As vivendas de emerxencia social do Porriño quedaron sen dispoñibilidade para atender un caso de desafiuzamento recente, no que unha muller e a súa filla menor tiveron que abandonar o seu domicilio tras deixarse de pagar o alugueiro por parte da súa exparella.
Os Servizos Sociais ofreceron como solución provisional o alugueiro dunha habitación nunha vivenda compartida. Porén, esta alternativa non resultou adecuada para a menor debido ao entorno no que se atopaba.
Ante esta situación, familias do centro educativo da nena organizaron unha recollida de fondos para garantir un aloxamento temporal nun hotel do municipio, asumindo así un custo que non foi cuberto polos recursos públicos dispoñibles.
Segundo a información trasladada, parte das vivendas municipais destinadas a emerxencia social levan ocupadas máis dunha década. Nalgúns casos, as condicións dos ocupantes mudaron e xa non cumprirían os requisitos iniciais, mentres que algunhas das vivendas presentan deterioros importantes.
Esta situación ven de ser denunciada polo concelleira socialista Sthela Táboas. O concelleiro de goberno, Carlos Martínez, recoñeceu a existencia de ocupacións prolongadas nestas vivendas e propon medidas como auditorías, límites temporais de uso e maior control por parte do Concello do Porriño.
A xestión da vivenda social en perspectiva europea
En Galicia, o acceso á vivenda digna está recollido tanto no Estatuto de Autonomía como na normativa estatal, que establece a obriga das administracións públicas de garantir solucións habitacionais en casos de vulnerabilidade. Os programas de vivenda social inclúen recursos como alugueiros subvencionados e vivendas de emerxencia, aínda que a súa xestión depende en gran medida dos concellos.
No conxunto de España, diferentes comunidades autónomas aplican protocolos que limitan temporalmente o uso das vivendas de emerxencia para asegurar a rotación e atender un maior número de casos. Estes sistemas adoitan incluír revisións periódicas da situación dos beneficiarios e mecanismos de seguimento social para evitar ocupacións prolongadas sen control.
A nivel europeo, as políticas de vivenda social están aliñadas co Pilar Europeo de Dereitos Sociais, que recoñece o dereito a unha vivenda adecuada e asistencia ás persoas sen fogar. As recomendacións da Unión Europea insisten na necesidade de sistemas eficientes, transparentes e temporais para a asignación de recursos públicos, garantindo que as vivendas de emerxencia cumpran a súa función de resposta inmediata ante situacións críticas.
